< Back to the Vaseline healing project
DAG 3, 4 & 5: AL-ZATAARI & ZARKA
Lees ons dagboek over de missie.

24 maart - Kamp Al-Zaatari

Vandaag was onze eerste dag in Zaatari, het grootste vluchtelingenkamp in Jordanië en één van de grootste ter wereld.  Op z'n hoogtepunt was de bevolking van Zaatari 156.000, hoewel het gebouwd werd voor slechts 60.000 mensen.  Tegenwoordig wonen er ongeveer 80.000 mensen.  Daarmee is het nog steeds de op vier na grootste stad in Jordanië.  En het voelde alsof we een groot deel van die 80.000 mensen vandaag behandeld hadden, maar in werkelijkheid waren het er maar 200.  Dat hadden er twee keer zoveel kunnen zijn als ze ons langer hadden laten doorgaan, maar ze zijn erg streng in het kamp en toen het tijd was om de kliniek te sluiten, moesten we hem ook echt sluiten.  Dat was onze drukste dag tot dan toe.  Er komen vaak artsen en tandartsen langs in het kamp, maar bijna geen dermatologen.

We bleven veel van dezelfde aandoeningen zien als op andere dagen - veel schimmelinfecties als gevolg van gebrek aan water om zich mee te wassen, luizen, schurft, droge huid, maar vandaag zagen we ook veel brandwonden en jeukende brandwondenlittekens.  De mensen koken op gaskachels in het kamp en die kunnen ontploffen of brand veroorzaken. Kinderen lopen vaak brandwonden op van kokend water dat ze over zich heen krijgen omdat de woningen zo krap zijn. En ons team dermatologen bedacht vandaag een nieuwe naam voor een aandoening - Zaatari-voeten en -handen. Dat is als de huid zo droog en beschadigd is door blootstelling, zware arbeid of gebrek aan beschermend schoeisel dat er diepe barsten ontstaan. Het is alsof je dikke, gebarsten eeltplekken hebt van een centimeter dik of meer. Met goede huidverzorging kan deze aandoening mogelijk voorkomen en verzorgd worden.

De omstandigheden waarin deze mensen leefden waren erger dan die in sommige van de andere steden en dorpen die we deze week bezocht hadden, maar de mensen leken over het algemeen vrij gelukkig. Een mevrouw die in Syrië tandarts was, zei dat ze haar best deed om gelukkig te zijn, maar dat het niet makkelijk was.  "Je hebt geen idee,"  zei ze.  Zij en haar gezin verlieten Syrië toen de regeringstroepen Homs bombardeerden, haar stad en het bastion van de oppositie. 

We reden om het kamp heen en zagen hoe enorm groot het was.  Het zijn voornamelijk 'containerhuizen' - witte dozen die op vrachtcontainers lijken - en hier en daar nog een paar tenten.  Er zijn verharde verbindingswegen die de zee van witte rechthoeken opbreken en zandwegen die daar tussendoor lopen.  Hier en daar zagen we speelplaatsen en één echt voetbalveld (veld is niet het juiste woord, want het was asfalt) en nog een aantal geïmproviseerde voetbalvelden waarop gespeeld werd in het zand aan de rand van het kamp. Maar het was droog, droog, stoffig en droog. 

De mensen hier maken er het beste van, maar de meesten kunnen niet werken en kunnen alleen maar wachten.  Wachten om terug naar huis te gaan.  Ze hadden nooit gedacht dat ze zo lang zouden moeten wachten.   En ze weten heel goed wat ze te wachten staat als ze uiteindelijk, hopelijk, terugkeren.  Eén man vertelde ons dat hij wist dat zijn Syrië grotendeels verwoest was, maar dat hij terug wilde om te helpen zijn land weer op te bouwen.

25 maart - Zarka

We brachten onze spullen naar een schoolgebouw en onze kamer was ruim met veel natuurlijk licht dankzij twee ramen. De apotheek-tafel plaatsten we op een aantal schoolbanken en we hingen twee lakens in de hoeken van de kamer waarachter vrouwen hun huid konden ontbloten.

Hoewel iedereen veel hulp nodig heeft, leken de mensen hier iets beter af te zijn. Toch bleven de verhalen verschrikkelijk. We zagen verschrikkelijk veel weduwen. Jonge weduwen met meerdere kinderen.

Er kwamen twee vrouwen binnen - nichten van elkaar.  Hun mannen waren of dood of vochten in Syrië, en ze hadden 3 kinderen bij zich die last hadden van jeuk.  Weer een geval van schurft.

Als er een geval van schurft binnenkwam, gaven we ze genoeg medicijnen en instructies om het hele gezin te behandelen dus vroegen we ze hoeveel mensen er in hun huis woonden.  Toen ze het antwoord gaven, dachten we dat er iets mis was gegaan met de vertaling - ze woonden met z'n twintigen in een klein appartement.  We stuurden ze naar huis met genoeg medicijnen voor 20 mensen, maar het zou bijna onmogelijk zijn om alles te desinfecteren en herinfectie te voorkomen. Zoiets simpels, schoon beddengoed en schone kleding, maar niet iets waar wij iets aan konden doen.

De foto hierboven is van een meisje met leishmaniase. Je ziet de huidzweer en littekens op haar wang.  Dr. Jaber gebruikte een speciaal hitte-apparaat om de parasiet te doden.  Hoewel het geen pijn doet, kwam er bloed uit de huidzweer en was het een beetje eng, maar het meisje was zo dapper. Hier zie je haar lachen.

< Back to the Vaseline healing project