< Back to the Vaseline healing project
Het verhaal van Coach
Kom meer te weten over het emotionele verhaal van Coach, de verpleegkundige in onze film.

We reden urenlang over kronkelwegen naar de steden in de heuvels ten noorden van Durban. Omheinde gezinswoningen en industriële complexen veranderden in dorpjes - een wirwar van golfplatenhuisjes, bakstenen overheidswoningen en aantrekkelijke nieuwbouw, allemaal naast elkaar in een uitgebreide en levendige gemeenschap die mijlenver strekt.

We stopten even om foto's te maken van de omgeving en werden gephotobombd door vriendelijke kinderen die langs de weg aan het spelen waren. Dit was de eerste van de vele keren tijdens deze reis dat het ons opviel dat één van de kinderen verrassend veel littekens en huidbeschadigingen op zijn benen en handen had.

Onze auto zette ons af bij een kleine kliniek waar we hadden afgesproken met een verpleegkundige, Ntokozo.

De zuster die de leiding had vertelde ons dat Ntokozo een jongetje aan het helpen was en zo bij ons zou zijn. Terwijl we wachtten, vertelde ze ons over het jongetje. Hij is één van een aantal patiënten dat in de kliniek woont. Hij werd hiv-positief geboren en is daarom gevoelig voor allerlei soorten complicaties, infecties en ziektes. Onbehandelde hiv verzwakt het immuunsysteem op ontstellende wijze. Zelfs een verkoudheidje kan dodelijk zijn. Een wrat kan zich over je voet verspreiden en uiteindelijk je hele been bedekken. Afgelopen winter liep het jongetje tuberculose op. De verpleegkundigen in de kliniek vreesden het ergste, omdat hij heel snel veel afviel. Niet lang daarna was hij niet meer in staat om te lopen of zichzelf te voeden. De zuster die de leiding heeft, vertelde ons dat Ntokozo dag en nacht bezig was om het jongetje te helpen. Ze voedde hem, waste hem en troostte hem. Ze sliep naast zijn bed, zodat ze gedurende de nacht kon kijken hoe het met hem ging. Ze werden goede vrienden. En beetje bij beetje, maaltijd voor maaltijd, kilo voor kilo, werd het jongetje beter.

Toen het hoofd van het jongetje geschoren moest worden om huidinfecties op zijn schedel te voorkomen, was hij bang en wilde hij niet meewerken. Ntokozo greep de gelegenheid aan om hun emotionele band te versterken. "Als jij het doet, doe ik het ook," zei ze tegen het jongetje.

Toen er dus een slanke, vermoeid uitziende vrouwelijke verpleegkundige met een geschoren hoofd op de deur klopte, wisten we meteen dat dit Ntokozo moest zijn.

"Zeg maar Coach," zei ze toen ze ons over zichzelf begon te vertellen. Het grootste deel van haar carrière heeft ze met zieke mensen gewerkt, meestal als verpleegkundige, maar ook als gezondheidsadviseur, waarbij ze hiv-patiënten hielp met hun symptomen om te gaan en een manier te vinden om te leven met de slopende effecten van het virus. Haar bijnaam heeft ze te danken aan wat ze in haar kostbare vrije tijd doet: voetbal spelen en coachen.

"Ik zie er misschien klein uit, maar ik ben sterk en ik ben snel. Toen ik in Ladysmith woonde, heb ik een vrouwenteam opgericht. Ik zeg het je: we waren goed." Haar zachte toon veranderde in een grote lach en een rijke, aanstekelijke lach. "Ik zeg het je: We versloegen het mannenteam elke keer!" Nu speelt ze voor haar plezier en coacht ze kinderen uit de omgeving. Aan haar gezicht na een wedstrijd kun je zien hoeveel ze er van geniet.

In de dagen die volgden, filmden we Coach terwijl ze de twee dingen doet die ze het liefst en het meest doet: voetbal coachen en mensen uit de gemeenschap verzorgen. Ze nam een paar dagen vrij om ons te helpen, maar ze was nooit echt klaar met werken. Tegen de tijd dat we haar 's ochtends zagen, had ze haar vroege rondes al gelopen en als ze 's avonds bij ons wegging, ging ze meteen terug om te kijken of alles goed ging met de verpleegkundigen in de kliniek en de patiënten die daar woonden. De gezondheidsproblemen van patiënten houden 's nachts of in het weekend niet ineens op, dus doet Coach dat ook niet.

Hiv hangt als een donkere wolk boven vele klinieken in Zuid-Afrika. Het gebied ten noorden van Durban, waar coach werkt, wordt ook wel de Ground Zero voor hiv genoemd. Hier werd hiv voor het eerst gediagnosticeerd en de gemelde besmettingspercentages in het gebied zijn de hoogste ter wereld.

Hiv brengt allerlei complicaties met zich mee, maar huidaandoeningen zijn de meest voorkomende en zichtbare daarvan. Als je hiv hebt, is er een kans van 90% dat er complicaties optreden die te maken hebben met je huid, volgens een onderzoek van de Universiteit van KwaZulu-Natal. In veel gevallen beginnen deze als veelvoorkomende problemen - zoals bacteriële infecties of schimmelinfecties - die dan ongeremd hun gang kunnen gaan in een verzwakt immuunsysteem. Ik begon te begrijpen waarom ik littekens en huidbeschadigingen bleef zien op de armen en benen van sommige kinderen in de dorpen in de omgeving.

Je huid is het scheidingsvlak tussen je lichaam en de buitenwereld. Hij wordt constant blootgesteld aan ziekteverwekkers, bacteriën en andere substanties, en meestal weet hij zichzelf heel goed te beschermen tegen schadelijke elementen. Maar soms heeft hij extra steun nodig.

Coach was één van de vele verpleegkundigen in Durban en omgeving die zich aanmeldden om de gratis dermatologiecursussen te volgen die georganiseerd werden door het Vaseline Healing Project. Elke medische studie die we gelezen hebben, noemde gebrek aan opleiding als een barrière voor de juiste behandeling voor huidproblemen - vooral als deze verergerd worden door hiv.

Zoals de meeste verpleegkundigen, heeft Coach haar kennis verkregen door continue ervaring op te doen tijdens haar werk. Daarom was de opleiding die georganiseerd werd door Vaseline, Direct Relief en professor Ncoza Dlova, een gerespecteerd dermatoloog in Zuid-Afrika, erop gericht om de kennis met betrekking tot de huid te delen door verpleegkundigen naar workshops te laten gaan, evenals naar behandelingsklinieken met patiënten.

We vergezelden Coach naar de opleidingscursus die georganiseerd werd door het Vaseline Healing Project. Het was een intense leerervaring, maar het is duidelijk dat Coach de waarde inziet van het leren van de expertise die daar aanwezig was:

"Deze opleiding zal mij zeker helpen met mijn eigen patiënten. Ik zie veel van deze aandoeningen tijdens mijn werk en kan hun problemen nu beter begrijpen."

Toen de opleiding voorbij was, reden we terug naar de kliniek van Coach en namen daar afscheid. Vlak voordat we vertrokken, zagen we hoe belangrijk ze is voor haar gemeenschap. Er stond een jongetje op het terrein van de kliniek. Hij glimlachte, groette ons met een knikje en keerde zich toen weer om. Hij was aan het kijken hoe kinderen aan de overkant aan het voetballen waren terwijl de zon onderging. Hij volgde het spel nauwkeurig, maar het was duidelijk dat hij niet kon meedoen. Hij was één van de patiënten die in de kliniek woonde. Hij was klein, maar zag er sterk en gezond uit. Dit was het jongetje dat Coach de afgelopen maanden had verzorgd. Terwijl we wegreden, riep Coach hem naar binnen voor het avondeten.

< Back to the Vaseline healing project